آرشیو امامت و رهبری، حاکمان زمان

(۶) خالد بن عبد الملک بن حارث بن حکم بن ابی العاص در سال ۱۱۴ ه. پس از عزل ابراهیم بن هشام به امارت مدینه گمارده شد، و تا سال […]

ادامه ...

در ایام متوکل عباسی شیعیان در مضیقه قرار گرفته بودند و مورد آزار و[صفحه ۹۵]شکنجه‌های سخت دیو صفتان واقع شدند. کینه شیعیان و بغض علی بن ابیطالب علیه‌السلام چنان بر […]

ادامه ...

از این رو می‌توان گفت موضع امام صادق علیه‌السلام گزینه سوم است. امام با هوشیاری کامل فتنه‌های عباسیان را علیه فقه و فرهنگ و بر ضد تشیع مهار می‌کند. شیعیان […]

ادامه ...

(۲) اکنون که منصور امیر المؤمنین لقب گرفته، اموال به عنوان مالیات، از شرق و غرب به سوی او سرازیر است. کسی که روزی حتی یک درهم نداشت، اکنون خزانهاش […]

ادامه ...

اشارهامام صادق و مذاهب چهارگانه ،ص:۱۴۳(۱)مقدمه(۲) امویان نه تنها نقش آزادی رأی و نیز نقش اجماع درست حل و عقد را در تأسیس نظام اسلام، نادیده گرفتند و آن را […]

ادامه ...

عامل دیگری که می‌توان از آن یاد نمود، آشفتگی سیاسی حاکمان بنی امیه می‌باشد. اینان در آغاز حکومت ثابت و منسجم عمل نمودند. بنی امیه مدت طولانی و مقتدر حکومت […]

ادامه ...

سال ۱۰۰ هجری آغاز تشکیل گروههای مخفی و تکوین نهضتهای سری بود که مردم را به خلع بنی امیه و روی کار آمدن بنی عباس دعوت می کردند.«محمد بن علی […]

ادامه ...

در محضر امام صادق علیه السلام صحبت از منصور دوانیقی شد، می گفتند از وقتی که منصور به حکومت رسیده است لباسهای خوب نمی پوشد غذاهای لذیذ نمی خورد.امام صادق […]

ادامه ...

(۳) پیش از این از عمر بن عبد العزیز یاد کردیم و بخشی از زندگی و روش او را گفتیم. او دوستدار اهل بیت بود، و «فدک» را به آنان […]

ادامه ...

(۲) با وجود فرزندان امام حسن (ع)، منصور حکومتش را بر فنا میدید، لذا مهمترین مشغله ذهنی او نابود کردن آنان بود، و در راه تحقق این تصمیم هیچ چیز […]

ادامه ...