سیره عملی و رفتاری

وظیفه اهل بیت

گفتار، کردار، امضا و تصویب رهبران مذهبی، برای ما حجت است. آری آنها پیشوا هستند و در صف اول قرار دارند و ما باید پشت سر آنان برویم و قدم در جای قدم آنان بگذاریم. باید بخواهیم و بجوییم. مگر پیغمبر اکرم (ص) در خطبه‌ی حجه الوداع نفرمود: «ای مردم! شما را به آنچه به بهشت نزدیک و از آتش دوزخ دور می کند، امر کردم. و از هر چه از بهشت دور و به آتش نزدیک می کند، نهی نمودم.» [۳۳].
مگر علی (ع) با سخنرانیهای آتشین، کلمات حکمت آمیز، گذشت و جانبازی در راه حق، درس فداکاری نداد.
مگر امام مجتبی (ع) با بردباری و هیبت خاص خویش، متانت، عاقبت اندیشی و احتراز از نفاق و تفرقه را نیاموخت.
مگر حضرت سیدالشهدا (ع) با قیام و نهضت تاریخی خود، بشریت را با راه مبارزه با باطل آشنا نکرد.
مگر امام سجاد (ع) با صحیفه و دعاهای خود، جهانی از علوم و معارف را به ما هدیه نفرمود.
مگر امام باقر (ع) به وسیله‌ی تفسیر قرآن و فنون مختلف علم، دنیای اسلام را روشن نکرد.
مگر امام صادق (ع) با بیان احکام و مسائل حلال و حرام، وظایف مذهبی عموم مردم را توضیح نداد.
مگر سایر ائمه، هر کدام به نوبه‌ی خویش و بنا به اقتضای موقعیت
[صفحه ۱۹]
عصر خود، وظیفه‌ی ارشاد را انجام ندادند.
مگر آثار آنان دست به دست، به ما نرسیده است.
مگر سخنان آنان در هر زمان گفته و نوشته نشده است.
پس چرا ما به این روز افتاده و سرگشته و متحیر به این سوی و آن سوی می رویم؟ تقصیر از کیست، که این چنین به گمراهی افتاده‌ایم.
براستی تقصیر از خود ماست که به آن گفته‌ها عمل نمی کنیم.
برگرفته از کتاب درسهایی از مکتب امام صادق علیه السلام نوشته آقای محمد تقی حکیم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *