حوادث، وقایع، هجرت

عملیات سازمان یافته توابین

مسعودی میگوید: سال ۶۵ هجری شیعیان کوفه به جنبش درآمدند و به واسطهی آنکه امام حسین علیهالسلام را یاری نکرده بودند و او بیگناه کشته شده بود، یکدیگر را ملامت نموده اظهار ندامت کردند و به اشتباه خود در کوتاهی در یاری حسین بن علی علیهالسلام پی بردند و با خود گفتند این لکهی ننگ از دامن ما پاک نمیشود مگر آنکه انتقام خون حسین بن علی علیهالسلام و یاران او را از قاتلان آنان بگیریم یا کشته شویم.
طبری نیز تبلور گروه شیعیان در گروه توابین را پس از شهادت حسین بن علی علیهالسلام چنین توصیف میکند و مینویسد: توابین سرگرم جمعآوری ساز و برگ جنگی و آمادگی برای جنگ بودند و به طور سری شیعیان و دیگران را به خونخواهی حسین بن علی علیهالسلام دعوت میکردند و مردم گروه گروه به آنان میپیوستند.
عملیات سازماندهی شیعیان و گروه توابین انحصار به کوفه نداشت بلکه سلیمان بن صرد رهبر توابین طی نامههایی از شیعیان مدائن و بصره نیز دعوت کرد که به جنبش توابین بپیوندند، آنان نیز این دعوت را پذیرفتند. از این تاریخ، جنبش شیعیان بیش از پیش رنگ دینی به خود گرفت، به طوری که جنبهی دینی آن بر جنبهی سیاسی غلبه یافت.
با آنکه شیعیان پس از رحلت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم تنها یک اقلیت بودند که علی بن ابیطالب علیهالسلام را بر اساس شایستگیهایی که داشت و با این اعتقاد که از جانب پیامبر برای جانشینی تعیین شده است تنها فرد لایق برای تصدی خلافت میدانستند، و گرچه پس از قتل عثمان و به
[صفحه ۱۵۵]
خلافت رسیدن علی علیهالسلام بسیاری از مسلمان از او به عنوان خلیفهی اسلامی پشتیبانی کردند، اما ریخته شدن خون پاک حسین علیهالسلام نوهی پیامبر اسلام وجدان مردم را بیدار ساخت و آنان را به عمق عظمت فاجعه و مصیبتی که خاندان پیامبر در این حادثه تحمل کرده بودند، متوجه ساخت و بدین ترتیب تشیع که طرفدار حقانیت خاندان رسالت بود، این حادثه را در مبارزات خود نقطهی عطفی قرار داد.
بر اثر شهادت حسین بن علی علیهالسلام بسیاری از مسلمانان غیرعرب به تشیع گرایش پیدا کردند، زیرا او را بزرگترین نمونهی جانبازی و فداکاری و مقاومت در برابر ستم و بهترین راهنمای بشر به سوی آزادی و سعادت یافتند و چون ایرانیان فطرتا میل به فداکاری و جانبازی در راه آرمانهای بشری داشتند، فداکاری و از خود گذشتگی حسین بن علی علیهالسلام با استعداد طبیعی آنان سازگار بود و از این رو شیفتهی راه حسین و برنامهی او گشتند. با شهادت حسین بن علی علیهالسلام شیعیان رهبر خود را که محور اجتماعات و سازمان دهندهی نیروهای آنها بود و آنان را در راه اجرای تعالیم اسلام و تحقق آرمانهای اصیل تشیع فرماندهی میکرد، از دست دادند.
پس از فاجعه کربلا امام زینالعابدین علیهالسلام به واسطهی شرایط نامساعد سیاسی، از فعالیتهای سیاسی صرف نظر نمود و به عبادت و مناجات پرداخت و تنها به صورت رهبر معنوی باقی ماند و از این طریق پاسداری از رهآوردهای شهادت پدر را به عهده گرفت.
برگرفته از کتاب پرتوی از زندگانی امام صادق علیه السلام نوشته آقای نورالله علیدوست خراسانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *