از دیدگاه قرآن

تجسس و کنجکاوی در مناظره در قرآن

پی گیری و تجسس در عیوب و زشتی های افراد از دیگر آفات مناظره می باشد. شخص مناظره کننده، در صدد یافتن و جستجوی لغزش زبانی و یا دیگر لغزش های طرف مقابل خود می باشد تا از آن به عنوان حربه ای
[صفحه ۶۳]
برای تحکیم سخنان، شخصیت، و پاکی کاذب خویش به کار ببرد و احیانا کمبود و نقایص خود را به آن وسیله جبران نماید.
گاهی مناظره کننده با تحقیق و کنجکاوی به احوالات درونی اشخاص و عیوب و نواقص طرف مقابل خود دست می یابند و از آن عیوب به عنوان دستاویزی برای کوبیدن طرف مقابل استفاده می نمایند و از این که او را به این وسیله بی آبرو و شرمسار نموده است، اظهار خوشحالی و سرور می نماید. خداوند این قبیل افکار و رفتار ناستوده را نهی کرده و فرموده است: «و لا تجسسوا [۸۷] در حالات و کیفیات رفتار و گفتار مردم تجسس نکنید».
همچنین در گفتار معصومین علیهم السلام نیز این امر نکوهش شده و در این باره به عنوان مثال آمده است:
نزدیک ترین راهی که انسان را به مرز کفر می رساند، این است که فردی با شخص دیگر بر اساس دین طرح دوستی بریزد و در صدد تحقیق و بر شمردن لغزش های او بر آید تا به آن وسیله در موعد مورد نظر، او را سرزنش و ملامت نماید. [۸۸].
برگرفته از کتاب شیوه مناظرات انبیا و امام صادق علیه السلام نوشته خانم فاطمه حسینی میر صفی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *