امامت و رهبری، حاکمان زمان

خلفای عصر امام صادق مروان حمار

آخرین خلیفهی اموی مروان بن محمد معروف به «مروان حمار» [۸۶] است که
[صفحه ۵۸]
در ماه صفر سال ۱۲۷ هجری به حکومت رسید.
گرچه در دوران حکومت بنیامیه انقلابهایی علیه آنان صورت گرفت ولی محدود بود و به وسیلهی کارگردانان بنیامیه سرکوب شد، اما انقلاب بزرگی که بنیامیه نتوانستند با آن مقابله کنند و در برابر مردم استقامت ورزند، انقلابی بود که در دوران حکومت مروان آخرین خلیفهی بنیامیه به وقوع پیوست. در این انقلاب اقشار مختلف مردم علیه او شوریدند و ارتش و قوای نظامی از فرمان او سرپیچی کردند و هر چه وعده میداد که آنها را کمک کند و مناصب و پستهای حساس را در اختیارشان قرار دهد، نتیجهای نگرفت تا اینکه کار به جایی رسید که سپاه عظیمی به پا خاستند و مروان مجبور شد از شهری به شهر دیگر منتقل شود و هرگاه وارد شهری میشد، آنگونه که میخواست مردم از او استقبال نمیکردند. از موصل به قنسرین رفت، مردم به لشکرش حمله کردند. از آنجا عازم فلسطین شد، کسی از وی استقبال نکرد. در همهی این شهرها لشکر بنیعباس او را تعقیب میکرد. به هر حال مروان از شهری به شهر دیگر فرار میکرد تا اینکه سرانجام در محلی به نام «بوصیر» (از قراء «فیوم» در نواحی مصر) در آخر سال ۱۳۲ هجری در سن سی و دو سالگی [۸۷].
[صفحه ۵۹]
به قتل رسید و با کشته شدن او حکومت سلسلهی اموی منقرض شد و به این ترتیب حکومت از بنیامیه به بنیعباس منتقل گردید [۸۸] و خدا ریشهی ستمگران را قطع کرد، چنانکه فرمود: «دنبالهی زندگی جمعیتی که ستم کرده بودند قطع شد، و ستایش مخصوص پروردگار جهانیان است» [۸۹].
[صفحه ۶۰]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *