احادیث اعتقادی, اصحاب و شاگردان

گفتار امام صادق – توحید مفضل – عجایب خلقت انسان

هنگامی که بچه در رحم مادر است، سه پرده او را پوشانیده: ۱ – شکم ۲ – رحم ۳ – بچهدان در این حال که بچه نمیتواند نفعی به
خود برساند، یا ضرری را از خود دور سازد، خداوند آن مقدار خوراک که لازم دارد به او میرساند، و چون خلقتش تمام شد و
کامل گردید، و پوست بدن وی توانست سرما وگرما را تحمل کند، و چشمش تاب دیدن روشنایی را پیدا کرد، از مادر متولد
میشود. در این وقت چون محتاج به غذایی است که متناسب با حال او باشد، خداوند به جای خونی که در رحم غذای طفل بوده،
شیری گوارا و شیرین که برای نوزاد کاملترین غذاست در پستان مادر قرار میدهد. طفل، به الهام الهی، زبان بیرون میآورد و لبها
را میجنباند، و به زبان حال غذا طلب میکند، و از شیر مادر استفاده مینماید و تا وقتی که برای طبع لطیف کودک جز شیر غذای
دیگری مناسب نیست، همان شیر را مصرف میکند. ولی بعد از آن که بدن او احتیاج به غذاهای مختلف پیدا کرد و رودهها و دیگر
اعضای او تا حدی رشد نمود و محکم گردید. توانست کم کم به خوراکهای دیگر بپردازد، دندان در میآورد تا بتواند به وسیله
آن غذاها را نرم کند و به آسانی فرو برد. چون به حد بلوغ رسید، اگر مرد باشد در صورتش مو میرود، و میان خلقت او خلقت زن
اختلاف آشکار میشود. آیا ممکن است که ترتیب خلقت انسان و حالتهای مختلفی که هر یک از روی کمال قدرت و مصلحت
و بدون کمترین نقصی در وضع او به وجود میآید، بدون خالق و مدبری باشد؟ اگر در رحم به کودک غذا نمیرسید، مانند
گیاهی که آب به آن نرسد خشک میشد. اگر درد زایمان سبب بیرون آمدن بچه از رحم نمیشد، آن بچه مانند زنده به گور بود.
اگر هنگام تولد شیر مادر برای او آماده نبود، یا از گرسنگی میمرد، یا غذایی میخورد [صفحه ۳۴۱ ] که مناسب بدن او نباشد. اگر
پس از احتیاج به غذاهای دیگر، دندان بیرون نمیآورد که بتواند از آن غذاها استفاده کند، رشد نمیکرد و نمیتوانست مانند یک
صفحه ۱۵۶ از ۲۸۴
فرد عادی به کارهای زندگی بپردازد.
برگرفته از کتاب اصحاب امام صادق علیه السلام نوشته: علی محدث زاده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *