اصحاب و شاگردان

اصحاب و شاگردان امام صادق (ع) – بشر بن طرخان نخاس

شیخ طوسی (ره)، او را از اصحاب حضرت صادق علیه السلام شمرده است. [ ۲۴۱ ]. کشی از بشر بن طرخان روایت کرده که گفت:
هنگامی که امام صادق (ع) به حیره وارد شد، به محضرش شرفیاب شدم، از شغلم پرسید، گفتم: نخاس. فرمود: فروشنده حیوانات؟
عرض کرم: آری (و من در آن موقع وضع مالیام بد بود). فرمود: قاطری برایم خریداری کن که سفید باشد، اما سفید تند نباشد و
زیر شکمش هم سفید باشد. گفتم: با این خصوصیت قاطری ندیدهام. فرمود: هست. از حضورش مرخص شدم، تصادفا به غلامی
برخوردم که بر قاطری سوار بود، با همان خصوصیاتی که حضرت فرموده بود، از قسمت قاطر سؤال کردم، مرا به مولایش راهنمایی
کرد. نزد مولای غلام رفتم، و از جا برنخاستم تا آن که معامله را تمام کردم و برای امام صادق (ع) خریداری نمودم، و قاطر را
محضر امام بردم، فرمود: درست همان صفاتی را که میخواستم، در این جمع است. آن گاه برای من دعا کرد، و فرمود: خداوند
صفحه ۵۵ از ۲۸۴
مال و فرزندانت را زیاد کند، از برکات دعای آن حضرت مال و اولادم زیاد شد. [ ۲۴۲ ]. مرحوم استرآبادی [ ۲۴۳ ] در رجال کبیر
فرموده: در اینکه دعای آن حضرت، به زیادی [صفحه ۹۷ ] مال و اولاد، برای بشر نخاس، دال به مدح او باشد، محل تأمل است؛ زیرا
اللهم ارزق محب محمد و آل محمد الکفاف و العفاف و ارزق عدو محمد و آل محمد » : که از آن جناب روایت شده که فرمود
بارالها روزی کن دوست محمد (ص) و خاندان محمد (ص) را به مقدار کفایت و عفت، و روزی کن دشمنان – « کثره المال و الولد
محمد و آل محمد (ص) را مال و فرزندان زیاد – [ ۲۴۴ ]. مؤید این روایت، حدیث دیگری است که شیخ جلیل محمد بن یعقوب
کلینی، از نوفلی، نقل کرده که علی بن الحسین (ع) فرمود: حضرت رسول (ص) در بیابان به شتربانی گذر کرد. پس کسی را
فرستاد تا مقداری شیر از او بخواهد. شتربان گفت: آن چه در سینه شتران است، اختصاص به صبحانه اهل قبیله دارد، و آن چه
دوشیده شده، و در ظرفهاست، شامگاه از آن استفاده میکنند. رسول خدا (ص) او را دعا کرد، و فرمود: خدایا، مال و فرزندانش
را زیاد کن. پس (از او گذشتند و در راه) به چوپانی برخوردند، از او هم تقاضای شیر کردند. چوپان برای حضرت شیر دوشید و
آن چه در ظرفها داشت، در ظرفهای پیغمبر (ص) ریخت، و یک گوسفند نیز اضافه بر شیر تقدیم نمود، و عرض کرد: فعلا
همین مقدار نزد من بود، چنانچه اجازه دهید، بیش از این تهیه و تقدیم کنم. پیغمبر اکرم (ص) دستهای مقدس را بلند کرده و
فرمود: خداوندا، به اندازه کفایت، به او مرحمت بفرما. پارهای از همراهان عرض کردند: یا رسول الله، آن که درخواست شما را رد
کرد، برایش دعایی فرمودی که همه ما آن را دوست داریم، ولی برای این شخص که حاجت شما را برآورد، از خداوند چیزی
مقدار کمی که کافی باشد (در ،« ان ما قل و کفی خیر مما کثر و الهی » : خواستی که ما دوست نداریم. رسول خدا (ص) فرمود
اللهم ارزق محمدا و آل محمد » : زندگی) بهتر است از (ثروت) زیادی که انسان را به خود مشغول کند. آن گاه این دعا را فرمود
بارالها، به محمد (ص) و آلش به قدر کفایت، عنایت بفرما. [ ۲۴۵ ]. مرحوم مامقانی میگوید: در اینکه بشر بن طرخان – « الکفاف
[ نخاس، امامی است، و جزء مخلصین اهل بیت بوده، شکی نیست و در وجیزه او را از ممدوحین شمردهاند. [ ۲۴۶ ]. [صفحه ۹۸
برگرفته از کتاب اصحاب امام صادق علیه السلام نوشته: علی محدث زاده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *