اخلاق و فضائل

فضل ائمه بر سایرین

حضرت امام صادق علیه السلام از جد گرامیش علی علیه السلام روایت کرده است که فرمود: خداوند جمیل است و جمال و زیبایی را دوست دارد و همچنین دوست دارد که اثر نعمتهای خود را در مردم مشاهده نماید.
محمد بن مسلم روایت می کند که روزی نزد امام جعفر صادق علیه السلام بودم ناگاه معلی بن خنیس به گریه افتاد. آن حضرت سبب گریه را سؤال نمود. گفت: ای مولای من! جماعتی در بیرون بودند، چنین اظهار نمودند که حضرت تو و آباء گرام و اولاد عظام تو با ایشان در فضل مساویند و شما مطلقا فضل بیشتری نسبت به آنان ندارید.
آن حضرت ساعتی ساکت شد، بعد از آن سر بر آورد و طبق خرما طلبید. از آن خرماها یکی را برداشت و نصف گردانید و آن خرما را تناول نمود و دانه اش را در زیر خاک پنهان کرد. همان ساعت حق تعالی به برکت آن حضرت از آن دانه درختی رویانید و آن درخت قدی بلند کشید و بُسر [۱] بسیار بار آورد.
آن حضرت یکی از خرماها را به دست مبارک چیده و به دو
[صفحه ۸۱]
نصف کرد و از میان آن ورقی پیچیده بیرون آورد و آن بسر را در دهان مبارک خود گذاشت، ورق را به دست معلی ابن خنیس داد و فرمود: بخوان. معلی آن ورق را گشود، بر آن ورق نوشته بود، بسم الله الرحمن الرحیم لا اله الا الله محمد الرسول الله علی المرتضی و الحسن و الحسین علیهماالسلام و اسم یک یک از ائمه معصومین تا حضرت صاحب علیهم السلام بر آن نوشته بود.
[صفحه ۸۲]
برگرفته از کتاب معجزات امام صادق علیه السلام نوشته آقای حبیب الله اکبرپور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *