احادیث و سخنان

تظاهر و ریاکاری در مناظره در روایات

یکی دیگر از آفات مناظره، ریا و تظاهر نسبت به مردم، سعی و تلاش برای به دست آوردن دل آنان و جلب توجه آنها به خود می باشد تا به این وسیله رأی و نظر او را تأیید نموده و او را در برابر طرف مقابل در مناظره یاری نمایند. ریا، نوعی بیماری است که انسان را به بزرگ ترین گناهان فرا
[صفحه ۵۷]
می خواند و مناظره کننده ای که ریاکار باشد، هدفش خودنمایی و جلب ستایش مردم نسبت به خود است و در روایتی آمده است:
ثلاث علامات للمرائی ینشط اذا رأی الناس و یکسل اذا کان وحده و یحب أن یحمد فی جمیع أموره. [۷۶].
ریاکار سه مشخصه و نشانه دارد: آنگاه که مردم را می بیند با نشاط می گردد، هنگامی که تنها است کسل و بی حال است و دوست دارد مردم او را در تمام کارهایش بستایند.
ان المرائی یدعی یوم القیامه بأربعه أسماء یا کافر یا فاجر یا غادر یا خاسر حبط عملک و بطل أجرک فلا خلاص لک الیوم فالتمس أجرک ممن کنت تعمل له [۷۷].
در روز قیامت شخص ریاکار با چهار اسم خوانده می شود: ای کافر، ای گناهکار، ای فریبکار متظاهر، و ای زیانکار. عمل و رفتار تو نابود شد و اجر و پاداش تو تباه گشته است. امروز هیچ راه نجاتی نداری. پس باید اجر و پاداشت را از کسی مطالبه کنی که به خاطر او عمل می کردی.
شخص ریاکار و کسی که اهل تظاهر و فضل فروشی باشد، هدفش جز غلبه و اسکات خصم و کسب شهرت و شخصیت اجتماعی نیست و با چنین روحیه ای نمی توان در دل ها نفوذ کرد و حق را به پیروزی رسانید؛ زیرا شهرت طلبی، کسب موقعیت اجتماعی و ریاکاری برای همیشه مخفی نمی ماند، بلکه از فحوای کلام و لحن مناظره کنندگان کاملا معلوم می گردد و حتی از این که بگذریم باعث فساد روح و اخلاق می شود و در
[صفحه ۵۸]
نتیجه مناظره به هدف های صحیح و نتایج مطلوب نمی رسد. [۷۸].
برگرفته از کتاب شیوه مناظرات انبیا و امام صادق علیه السلام نوشته خانم فاطمه حسینی میر صفی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *